Tomboy

Tomboy (2011)
Cast: Zoé Héran, Jeanne Disson, Malonn Lévana, Sophie Cattani, Mathieu Demy
Regie: Céline Sciamma
Muziek: Para One
Scenario: Céline Sciamma
Productie: Bénédicte Couvreur
Distributie: Cinemien

“Het geheim van een tienjarig jongensmeisje”

Samenvatting
In “Tomboy” speelt Zoé Héran de rol van de tienjarige Laure, die tijdens de zomervakantie met haar ouders naar een Parijse voorstad verhuisd. Laure is met haar kortgeknipte kapsel en jongensachtige kleding een echte tomboy en als zij de plaatselijke buurtkinderen ontmoet, stelt zij zich dan ook voor als Michaël. Gedurende de film volgt de kijker hoe Laure een dubbelleven leidt; thuis is zij Laure en speelt zij met haar meisjesachtige zusje Jeanne, maar op straat is zij “Michaël” die voetbalt en vecht met de jongens uit de buurt en een speciale vriendschap opbouwt met buurmeisje Lisa.

“Tomboy” won een Teddy Award voor ‘Beste Film’ op het Filmfestival van Berlijn.

Laure en Lisa

 

Achtergrond
“Tomboy” speelt zich af in een bosrijke omgeving in een buitenwijk van Frankrijk. In de film wordt goed gebruik gemaakt van de omgeving; de hoofdrolspelers spelen veel buiten in de mooie natuur en gaan met zijn allen buiten zwemmen. De openingsscène, waarin Laure en Lisa elkaar voor het eerst ontmoeten en Laure zich voorstelt als Michaël maakt de kijker meteen bewust van het probleem waar de film over gaat. Bij het maken van de film is vooral gebruik gemaakt van medium angle shots en af en toe een wide angle shot.

Uit de kleding die in “Tomboy” gebruikt wordt zijn is af te leiden dat de film speelt zich eind jaren ‘90 af zou moeten spelen.
De soundtrack van “Tomboy” past heel goed bij de film. Het is uptempo muziek die het gevoel van spanning bij de kijker verhoogd en de kijker meevoert op een stroom van emoties als medeleven en gêne, maar ook het gelukzalige gevoel van het kind-zijn met zich meebrengt.

Het verhaal

Laure is een tienjarig meisje dat, met haar kortgeknipte kapsel en jongensachtige kleding, net zo goed door zou kunnen gaan voor een jongen. Zij is met haar vader, zwangere moeder en zesjarige zusje Jeanne net naar een nieuwe stad nabij Parijs is verhuisd. Het is zomervakantie en nadat Laure wat kinderen in haar nieuwe buurt buiten ziet spelen besluit ze om ook naar buiten te gaan en hen te ontmoeten. Eenmaal buiten komt ontmoet zij Lisa, een meisje van haar leeftijd dat haar aanziet voor een jongen. Bij de kennismaking stelt Laure zich voor als Michaël en hier begint haar dubbelleven; thuis is zij Laure en buiten de muren van haar woning is zij Michaël. Lisa stelt “Michaël” voor aan haar vriendjes en al gauw wordt Michaël opgenomen in de vriendengroep. Tijdens de gezamenlijke activiteiten die zij ondernemen moet Michaël af en toe zeer creatief zijn om te zorgen dat zijn vriendjes niet achter zijn geheim komen. Echter, ooit zal de waarheid toch aan het licht komen. Michaël staat op zijn nieuwe school namelijk ingeschreven als Laure en het zal niet lang duren voor de zomervakantie voorbij is en zijn vriendjes de waarheid zullen ontdekken.
Als Laure’s zusje Jeanne het geheim van haar grote zus ontdekt, beloofd Laure haar voortaan mee te nemen als zij buiten gaat spelen, zolang Jeanne haar geheim helpt bewaren. Dit zorgt voor aandoenlijke taferelen, zowel binnenshuis als buitenshuis tot het verhaal een wending neemt waardoor Michaël eerder dan gepland wordt ontmaskerd.

Analyse
Hoewel in de eerste scene meteen duidelijk wordt waar de film over gaat, verloopt de opbouw van de film rustig. De kijker wordt meegesleurd in het verhaal van tomboy Laure. “Tomboy” opent met een open beeld: de omgeving die Laure ziet wanneer zij vanaf haar balkon naar beneden kijkt, maar meteen hierna volgen de ontmoeting en het cruciale gesprek tussen Laure en Lisa waarin Laure’s geheim ontstaat.

De acteurs in “Tomboy” zijn zeer goed gecast; Zoé Héran komt zeer overtuigend over als jongensmeisje. Ook Malonn Lévana weet met haar schattige voorkomen precies de juiste snaar te raken met haar acteerwerk.
De scène waarin zij het haar van Laure bijknipt zodat ze op een jongen blijft lijken is grappig en ontroerend tegelijk.
De acteurs spelen hun rollen zo goed, dat de kijker geen moment het idee heeft dat de film geacteerd is. Het is net of het een waargebeurd verhaal met originele beelden betreft. Dit natuurlijke acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers maken de film luchtig en lief.

Laure en Jeanne

 

Het tempo in “Tomboy” ligt laag; het verhaal speelt zich af in Frankrijk tijdens de zomervakantie, wat vrije tijd in overvloed betekent voor de hoofdrolspelers, en het tempo van de film lijkt hier op aangepast, wat heel goed uitpakt. Het geeft een bepaalde sfeer aan de film die goed past bij het verhaal.
Het is knap hoe ingetogen Céline Sciamma de film weet te houden. Het onderwerp genderdysforie had voor een sentimentele, zware film met beladen sfeer kunnen zorgen, maar in plaats daarvan zoomt Sciamma tijdens het filmen erg in op de details van het leven van Laure. Zo komt de kijker steeds meer over haar karakter te weten en over de problemen waar ze als ‘jongen’ tegenaan loopt. Naast deze problemen is de kijker ook getuige van de gelukkige momenten in het leven van Laure, waarin zich zeer amusante scène
s voordoen. Met haar kleine, naturel gefilmde, ‘Slices of life’ weet Sciamma feilloos diverse emoties bij de kijker op te roepen. Zo krijgt men een gevoel van medelijden met Laure wanneer zij, zich voordoend als Michaël, na een potje voetbal staat toe te kijken hoe haar vriendjes tegen een boom staan te plassen terwijl zij ook heel nodig moet. Echter, zij moet diep de bossen in rennen om te voorkomen dat haar vriendjes zien dat zij zittend moet plassen. Als blijkt dat één van haar vriendjes dit toch ziet, voel je als kijker de angst en teleurstelling die “Michaël” op dat moment moet voelen. Een ander voorbeeld van een scène waarin de kijker meegesleept wordt in de gevoelens van Laure, is wanneer Michaël wordt uitgenodigd om met zijn vriendengroep te gaan zwemmen. Laure knipt dan een zwembroek uit haar badpak en maakt van klei een piemeltje, die zij in haar zwembroek stopt. Gedurende de zwempartij maakt de kijker zich non-stop zorgen dat de klei uit het zwembroekje zal vallen.

In “Tomboy”  wordt het onderwerp genderdysforie op een zo lieve en luchtige manier aangesneden, dat de film grappig is, maar de kijker ook aan het denken zet.

Of het zich voordoen als een jongen voor Laure een uit de hand gelopen spel is, of het begin van een echt probleem, laat Céline Sciamma met het open einde van de film in het midden. In de slotscène ziet de kijker hoe Laure en Lisa elkaar buiten weer treffen, nadat Lisa erachter is gekomen dat Laure een meisje is. Nadat zij, zonder iets te zeggen, een tijdje naast elkaar hebben gestaan, verbreekt Lisa de stilte door de vraag die zij tijdens hun eerste ontmoeting stelde, opnieuw te stellen: “Hoe heet je?”. Dit einde karakteriseert de film, omdat het een luchtig einde is waaruit de kijker zelf zijn of haar conclusies kan trekken.

Mijn mening
Ik vind “Tomboy” een lieve film. In de film wordt een behoorlijk serieus probleem aan het licht gesteld, maar Céline Sciamma weet het zo te brengen dat het verhaal op geen enkel moment dramatisch en zwaar op de kijker over komt. De acteurs spelen zo goed dat je de kijker niet anders kan dan met hen meeleven en de manier van acteren van de jonge hoofdrolspelers komt zeer natuurlijk over. Dit acteerspel en de gebeurtenissen in de film roepen veel emoties bij de kijker op en maken dat men gaat nadenken over genderdysforie.

Conclusie
De film is zo nu en dan grappig en verder zeer boeiend om naar te kijken. Ik zou “Tomboy” graag nog een keer kijken en zou een ander zeker aanraden om de film te kijken.

 



 

 

 

Fargo

Fargo (1996)
Cast: Frances McDormand, William H. Macy, Steve Buscemi, Harve Presnell, Peter Stormare
Regie: Joel Coen
Muziek: Carter Burwell
Scenario: Joel Coen, Ethan Coen
Productie: Ethan Coen
Distributie: Polygram Filmed Entertainment

Een trage opeenstapeling van incidenten

Samenvatting
In “Fargo” speelt William H. Macy de rol van Jerry Lundegaard, een autoverkoper die in een klein plaatsje in het noorden van de Verenigde Staten woont. Hij heeft geldproblemen en heeft het perfecte plan bedacht om uit deze problemen te geraken; hij zal zijn vrouw laten ontvoeren en zijn schoonvader het losgeld laten betalen. Echter, meteen al gaat alles mis en vallen er doden. De hoogzwangere -en uiterst gemotiveerde- agente Marge Gunderson, een rol van Frances McDormand, zet alles op alles om het verhaal achter de moorden te achterhalen.
"Fargo" werd genomineerd voor zeven Oscars, waarvan twee werden bekroond: 'Beste Originele Script' voor Joel- en Ethan Coen en 'Beste Actrice' voor Frances McDormand. Joel Coen heeft ook een Britse BAFTA Award gewonnen voor 'Beste Regisseur' tijdens het Cannes film festival.

 

Frances McDormand als

Achtergrond
“Fargo” speelt zich af in het noorden van de Verenigde Staten. In dit gedeelte van de Verenigde Staten ziet men de invloeden van de Zweedse voorouders niet alleen terug in de achternamen, maar ook in het typische accent dat de inwoners er op na houden. Dit is goed meegenomen in de film; het accent speelt een belangrijke rol in de film en voegt een komische noot toe.

Ook wordt er goed gebruik gemaakt van de omgeving; de kou en de sneeuw spelen een grote rol in de film. De openingsscène, waarbij een auto door de sneeuw rijdt, doet de kijker speculeren over hoe het verhaal zal beginnen en na de scene waarin Jerry Lundegaard ontvoerders
Carl Showalter en Gaear Grimsrud heeft ontmoet, vraagt de kijker zich af hoe lang het zal duren voor er bloed door de mooie wit besneeuwde beelden zal vloeien.

Bij het maken van de film is vooral gebruik gemaakt van medium angle shots en af en toe een wide angle shot.

Uit de kleding die in “Fargo” gebruikt wordt zijn is af te leiden dat de film speelt zich eind jaren ‘80 af zou moeten spelen. Hierbij is ook rekening gehouden met de auto’s waarin in die tijd werd gereden. De soundtrack van “Fargo” past ontzettend goed bij de film. Het is rustige, maar onheilspellende muziek dat het gevoel van spanning bij de kijker verhoogd.

Het verhaal

Het verhaal speelt zich af in Fargo, North Dakota. Jerry Lundegaard werkt als verkoper bij een autobedrijf. Hij heeft financiële problemen en heeft daarom een plan bedacht om aan geld te komen. Zijn schoonvader, met wie hij niet goed kan opschieten, heeft veel geld. Hij smeedt dan ook een plan om zijn vrouw, Jean Lundegaard, te laten ontvoeren door de twee criminele minkukels Carl Showalter en Gaear Grimsrud en zijn schoonvader, Wade Gustafson, het losgeld te laten betalen, dat zij dan onder hen drieën zullen verdelen. Het plan is simpel: Jerry voorziet de ontvoerders van een auto, zij rijden naar zijn huis, ontvoeren zijn vrouw en eisen losgeld. Jerry schakelt op zijn beurt zijn schoonvader in, maakt hem duidelijk dat het beter is om er geen politie bij te betrekken, brengt persoonlijk het losgeld naar de ontvoerders en neemt zijn vrouw mee terug naar huis. Het simpele plan loopt echter vreselijk mis. Meteen na de ontvoering voelen de ontvoerders zich genoodzaakt een aantal moorden te plegen. Omdat zij hier van tevoren niet op hadden gerekend eisen zij een groter geldbedrag van Jerry. Hier komt bij dat Wade er niet op vertrouwt dat Jerry de zaak goed zal afhandelen en dus zelf naar de plek gaat waar Jerry met de ontvoerders heeft afgesproken om het losgeld te brengen in ruil voor zijn vrouw. Eén van de ontvoerders schiet Wade tijdens de ontmoeting dood. Ondertussen zet zwangere agente Marge Gunderson alles op alles om er achter te komen wat er precies is gebeurd en waarom de moorden zijn gepleegd. Zij komt via de beschrijving van de “gestolen auto” van de ontvoerders bij Jerry Lundegaard terecht en bezorgt hem daarmee nog een reden voor kopzorgen.

Analyse
De opbouw van de film verloopt allesbehalve rustig. Voor de kijker het weet zit hij midden in het verhaal. “Fargo” opent met een open beeld: een auto die door de sneeuw rijdt, maar meteen hierna volgt het cruciale gesprek tussen Jerry Lundegaard en de ontvoerders waarna het spektakel van opeenstapelende incidenten begint.

De acteurs in “Fargo” zijn goed gecast; Frances McDormand komt zeer overtuigend over als hoogzwangere agente die alles op alles zet om de moorden op te lossen. Ook Steve Buscemi en Peter Stormare weten precies de juiste snaar te raken met hun acteerwerk.
Hun lege blikken gevuld met de glans van de tv, met ieder een hoertje naast zich, is triestheid ten top.

Het tempo in “Fargo” ligt nogal laag; de hoofdrolspelers leiden een rustig, burgerlijk leven en praten met een lijzig accent. Het tempo van de film lijkt aangepast op deze leefstijl, wat heel goed uitpakt. Het geeft een bepaalde sfeer aan de film die goed past bij het verhaal. Het is knap hoe de filmmakers het beeld van een burgerlijk leven neer weten te zetten. Hiermee weten zij feilloos diverse emoties bij de kijker op te roepen. Zo krijgt men een gevoel van medelijden met de acteurs bij het zien van het verloop van hun saaie, alledaagse leventje, tot er een mooie simpele zin wordt uitgesproken waaruit blijkt dat zij eigenlijk heel gelukkig zijn. In de slotscène bijvoorbeeld, liggen agente Marge Gunderson en haar man Norm Gunderson in bed. Marge ligt verveeld naar de televisie te staren en Norm is al in slaap gevallen. Dan zegt Marge dat ze gaat slapen en schiet Norm wakker. De kijker verwacht op dit moment dat beide acteurs zich om zullen draaien en gaan slapen, maar wat volgt is een kort, lieflijk dialoog waarin zij elkaar vertellen dat ze van elkaar houden waarna Norm over Marge’s zwangere buik aait en zegt: “Nog twee maanden”. Met deze scene weten de filmmakers te verrassen; de kijker verwacht totaal iets anders dan er werkelijk gebeurd.
In “Fargo”  wordt deze alledaagsheid in sommige scenes zo overdreven, dat het grappig is. Zo worden er uitspraken gedaan als "You betcha”, “Okey dokey” en “Thanks a bunch!"
. Deze beleefdheden staan in zo’n schril contrast met wat er ondertussen tijdens de ontvoering gebeurd, dat de film zowel spannend als hilarisch is.

Fargo

 Mijn mening
Ik vind “Fargo” een gedenkwaardige film. De film beschikt over een verrassend script, veel visuele grapjes en kleurrijke personages. De film is zo nu en dan wat traag, maar nog voordat dit gaat vervelen gebeurt er iets waardoor de film de kijker direct weer grijpt.

Conclusie
De film neemt allerlei verrassende wendingen en is spannend om naar te kijken. Ik zou “Fargo” graag nog een keer kijken en zou een ander zeker aanraden om de film te kijken.

 

 



 

 



Black Cat White Cat

Black Cat White Cat (1998)
Cast: Bajram Severdzan, Srđan Todorović, Branka Katić en Florijan Ajdini
Regie: Emir Kusturica
Muziek:
Dejo Sparavalo, Nele Karajlić
Scenario: Gordan Mihic, Emir Kusturica
Productie: Karl Baumgartner
Distributie: RCV Film Distribution

Vrolijke warboel van drie generaties zigeuners

Samenvatting
In “Black Cat White Cat” speelt Bajram Severdzan de rol van Matko; een zigeuner die aan de oevers van de Donau leeft. Hij en zijn zoon leven van het weinige geld dat ze verdienen met het handelen in spullen die zij van de Russen kopen. Totdat Matko beslist om een grote slag te slaan met de financiële hulp van Grga Pitić, de peetvader van de zigeunergemeenschap. Echter Dadan, een geducht gangster gespeeld door Srđan Todorović, belazerd hem op het laatste moment, waardoor hij zich in bochten moet wringen om het geld te kunnen terugbetalen.
De film is geregisseerd door Joegoslaaf Emir Kusturica en won in 1998 een Zilveren Leeuw op het Venice Film Festival.

Scene uit de film

Achtergrond
“Black Cat White Cat” speelt zich af in het voormalige Joegoslavië en schetst een duidelijk beeld van de zigeunergemeenschap waarin de hoofdrolspelers wonen. Hierbij is gebruik gemaakt van de omgeving; de Donau speelt een grote rol in de film. Verder bestaat het decor veelal uit armoedig ogende gebouwen en slecht onderhouden tuinen en straten. Kusturica’s schildering van het zigeunermilieu is levendig, warm en fantasierijk. In elke uithoek van het beeldkader is kleur, beweging, zelfs bijna geur. Bij het maken van de film is vooral gebruik gemaakt van medium angle shots en af en toe een wide angle shot.

Uit de kostuums die in “Black Cat White Cat” gebruikt zijn is af te leiden dat de film speelt zich in de jaren ‘90 afspeelt. Ook is bij de keuze van de kleding goed rekening gehouden met de manier waarop mensen in de zigeunergemeenschap zich kleden. Dit betekent voor de mannen hemden en pantalons en voor de vrouwen vooral jurken met bloemenprint.
De muziek in “Black Cat White Cat”is geschreven door Dejo Sparavalo en Nele Karajlić en kan het best omschreven worden als Balkan-zigeunermuziek. Hierbij moet dan gedacht worden aan vrolijke, aanstekelijke muziek die ontzettend goed bij de film past. De muziek in de film ondersteunt het verhaal en brengt een gevoel van spanning met zich mee.

Het verhaal

Het verhaal draait om de kruimeldief Matko die het zat is om blut te zijn. Hij wil een grote slag slaan en leent hiervoor geld van gangster Dadan. Deze neemt hem echter in de maling en gaat er met zijn geld vandoor. Matko heeft hier echter geen weet van en is ervan overtuigd dat hij Dadan zijn investering terug moet betalen. Omdat hij geen geld heeft, maar wel een huwbare zoon genaamd Zare, huwelijkt hij zijn zoon uit aan de zus van Dadan. Deze zus, Afrodite, die zo klein is dat ze Smurfin wordt genoemd heeft “de ware” echter in haar dromen gezien en is niet van plan tegen haar wil in met Zare te trouwen. Zare is ook verliefd en wel op Ida, de kleindochter van de plaatselijke herbergierster welke op haar beurt ook krap bij kas zit en van plan is haar kleindochter te verkopen aan Dadan.
De grootvader van Zare wil een stokje voor de bruiloft steken en weet op miraculeuze wijze op de trouwdag van zijn kleinzoon te sterven. Dit betekent dat er eerst gerouwd moet worden voordat er een bruiloft plaats kan vinden, maar de gangster Dadan wil hier niets van weten en verstopt samen met Matko het lijk op zolder. Op de bruiloft van Zare en Afrodite weet Afrodite te ontsnappen en loopt ze de man van haar dromen tegen het lijf. Deze man is de kleinzoon van de “zigeuner-godfather” Grga voor wiens invloed zelfs Dadan bezwijkt. Grga
is nog van de oude stempel en leeft een soort erecode na waarin zelfverrijking tot een zekere generositeit verplicht.
Uiteindelijk wordt een nieuwe, dubbele, bruiloft gevierd waarin Zare met Ida en ook Afrodite met haar droomman trouwt.


Analyse
De acteurs in “Black Cat White Cat” zijn perfect gecast; de rollen van de hoofdrolspelers worden overtuigend neergezet en men kan tijdens het kijken van de film niet anders dan met hen mee te voelen.
Behalve twee families zijn het drie generaties die in de film tegenover elkaar staan. Zare's grootvader en zijn vriend Grga Pit zijn nog van de oude stempel en vinden een onvoorwaardelijke vriendschap met wederzijds respect het belangrijkst. Dadan is een moderne gangster die zich omringt met technomuziek, mooie vrouwen en drugs. Dadan is keihard en geeft alleen om geld, al doet hij zich graag voor als iemand die de beste bedoelingen voorheeft. Zare, Ida en Afrodite trachten los te breken uit tradities en eisen het recht op om onafhankelijk te zijn en zelf over hun leven te beslissen; een nieuwe manier van leven, gebaseerd op liefde in plaats van macht of haat, die uiteindelijk aanvaard wordt. Dat is het werkelijke happy end van “Black Cat White Cat: een overwinning op de door hen zo gehate orde. Uiteindelijk moet zelfs Dadan zich daar naar schikken; hij krijgt, zoals dat hoort in een dergelijke film, uiteindelijk zijn verdiende loon.

Het tempo in “Black Cat White Cat” ligt hoog; feesten ontsporen en hele fanfares brengen een ziekenhuisbezoek. De film bestaat uit een soort slapstick-achtige humor, waarbij sommige in sommige scenes licht wordt over geacteerd, maar deze scenes gaan over in mooie en subtiel geacteerde scenes, zoals die tussen Zare en Ida waarin hun opbloeiende liefde gestalte krijgt. De film heeft precies de goede balans tussen verschillende emoties, waardoor de film niet plat of flauw wordt, maar blijft boeien tot de laatste minuut.

Mijn mening
Van een rustige verhaalopbouw is geen sprake. “Black Cat White Cat” knalt van begin tot eind, met een compleet arsenaal aan gestoorde en energieke karakters. Na enige tijd begint er lijn in het verhaal te komen en ontstaat er bij mij sympathie voor de zigeuners. Er zit een soort galgenhumor in de film waar ik van houd. In een kakafonie van beeld en geluid gaan alle remmen los in de film. De briljant opzwepende muziek maakt het plaatje voor mij compleet en ik word tijdens het kijken meegevoerd op een stroom van tegenstrijdige emoties die elkaar in een razend tempo afwisselen. Op het ene moment voel ik de teleurstelling en het verdriet van de hoofdrolspelers, maar vlak daarna word ik meegetrokken in een gevoel van ongedwongenheid en blijheid.

Conclusie
Voor mij is “Black Cat White Cat” een originele, energieke film die ik keer op keer kan blijven kijken. Ik zou een ieder aanraden om de film eens te kijken.